ಕಳೆದ ಕೆಲವು ದಶಕಗಳಲ್ಲಿ ಬಾಹ್ಯಾಕಾಶ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಭಾರತ ತನ್ನ ಪ್ರಾಬಲ್ಯವನ್ನು ಸಾಬೀತುಪಡಿಸಿದೆ. ಅಮೆರಿಕ ಮತ್ತು ರಷ್ಯಾದೊಂದಿಗೆ ಸ್ಪರ್ಧಿಸುತ್ತಾ, ವಿಶ್ವದ ಕೆಲವು ದೇಶಗಳು ಮಾತ್ರ ಅಂತರಿಕ್ಷದಲ್ಲಿ ಸಾಧನೆ ಮಾಡಿದ ಪಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಭಾರತ ತಲುಪಿದೆ. ಈ ಸಂಪೂರ್ಣ ಪ್ರಯಾಣದಲ್ಲಿ, ಭಾರತದ ಮಿಷನ್ ‘ಚಂದ್ರಯಾನ್ -2’ ತುಲನಾತ್ಮಕವಾಗಿ ಯಶಸ್ಸನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಭಾರತದ ಈ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಏನು ಮಾಡಬಹುದು ಎಂದು ಇಡೀ ವಿಶ್ವಕ್ಕೆ ತೋರಿಸಿಕೊಟ್ಟಿದೆ.
ಯೂನಿಯನ್ ಆಫ್ ಕನ್ಸರ್ನ್ಡ್ ಸೈಂಟಿಸ್ಟ್ಸ್ ಸ್ಯಾಟಲೈಟ್ ಡೇಟಾಬೇಸ್ ಒಂದು ಪಟ್ಟಿಯನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸಿದೆ. ಬಾಹ್ಯಾಕಾಶದಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ಸನ್ನು ಸಾಧಿಸಿದ ವಿಶ್ವದ ಆ ದೇಶಗಳ ಹೆಸರುಗಳನ್ನು ಈ ಪಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ದಾಖಲಿಸಲಾಗಿದೆ. ಈ ವರದಿಯ ಪ್ರಕಾರ, ಇದುವರೆಗೆ ಅಮೆರಿಕದ ಬಾಹ್ಯಾಕಾಶದಲ್ಲಿ 1038 ಉಪಗ್ರಹಗಳಿವೆ. ಚೀನಾದ ಬಾಹ್ಯಾಕಾಶದಲ್ಲಿ 356 ಉಪಗ್ರಹಗಳಿವೆ. ರಷ್ಯಾ ಬಾಹ್ಯಾಕಾಶದಲ್ಲಿ 167, ಅಮೆರಿಕದಲ್ಲಿ 130, ಜಪಾನ್ನಲ್ಲಿ 78 ಮತ್ತು ಭಾರತದಲ್ಲಿ 58 ಉಪಗ್ರಹಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದೆ. ಈ ಪೈಕಿ 339 ಮಿಲಿಟರಿ ಬಳಕೆಗಾಗಿ, 133 ನಾಗರಿಕರಿಗೆ, 1440 ವಾಣಿಜ್ಯ ಬಳಕೆಗೆ ಮತ್ತು 318 ಮಿಶ್ರ ಬಳಕೆಗೆ.
ಭಾರತದ ಬಾಹ್ಯಾಕಾಶ ಪ್ರಯಾಣವು ನವೆಂಬರ್ 21, 1963 ರಂದು ಕೇರಳದ ಮೀನುಗಾರಿಕಾ ಪ್ರದೇಶವಾದ ತುಂಬಾದಿಂದ ಅಮೆರಿಕ ನಿರ್ಮಿತ ಎರಡು ಹಂತದ ಸೌಂಡಿಂಗ್ ರಾಕೆಟ್ ‘ನೈಕ್-ಅಪಾಚೆ’ ಅನ್ನು ಉಡಾವಣೆ ಮಾಡಿತು. ಇದು ಬಾಹ್ಯಾಕಾಶದತ್ತ ಭಾರತದ ಮೊದಲ ಹೆಜ್ಜೆ. ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಭಾರತವು ಈ ಉಡಾವಣೆಗೆ ಅಗತ್ಯವಾದ ಸೌಲಭ್ಯಗಳನ್ನು ಅಥವಾ ಮೂಲಸೌಕರ್ಯಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿರಲಿಲ್ಲ. ತುಂಬಾ ರಾಕೆಟ್ ಉಡಾವಣಾ ಕೇಂದ್ರದಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಕಟ್ಟಡವಿಲ್ಲದ ಕಾರಣ, ಸ್ಥಳೀಯ ಬಿಷಪ್ ಮನೆಯನ್ನು ನಿರ್ದೇಶಕರ ಕಚೇರಿಯನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಲಾಯಿತು. ಪ್ರಾಚೀನ ಸೇಂಟ್ ಮೇರಿ ಮ್ಯಾಗ್ಡಲೀನ್ ಚರ್ಚ್ನ ಕಟ್ಟಡವು ನಿಯಂತ್ರಣ ಕೊಠಡಿಯಾಯಿತು ಮತ್ತು ಬರಿಗಣ್ಣಿನಿಂದ ಹೊಗೆಯನ್ನು ವೀಕ್ಷಿಸುವಂತಾಯಿತು. ರಾಕೆಟ್ ಭಾಗಗಳು ಮತ್ತು ಬಾಹ್ಯಾಕಾಶ ಉಪಕರಣಗಳನ್ನು ಸಹ ಎತ್ತಿನ ಬಂಡಿಗಳು ಮತ್ತು ಚಕ್ರಗಳ ಮೂಲಕ ಉಡಾವಣಾ ಸ್ಥಳಕ್ಕೆ ಸಾಗಿಸಿ ಅಂತರಿಕ್ಷಕ್ಕೆ ರಾಕೆಟ್ ಉಡಾವಣೆ ಮಾಡಲಾಯಿತು.
16 ನವೆಂಬರ್ 2013 ರಂದು ಭಾರತವು ಬಾಹ್ಯಾಕಾಶ ವಿಜ್ಞಾನದ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಅಧ್ಯಾಯವನ್ನು ಬರೆದಿದೆ. ಪಿಎಸ್ಎಲ್ವಿ ಸಿ -25 ಮಾರ್ಸ್ ಆರ್ಬಿಟರ್ (ಮಂಗಳಯಾನ್) ನ ಬಾಹ್ಯಾಕಾಶ ಪ್ರಯಾಣವು ಆಂಧ್ರಪ್ರದೇಶದ ಶ್ರೀಹರಿಕೋಟದಿಂದ ಈ ದಿನ ಮುಂಜಾನೆ 2: 39 ಕ್ಕೆ ಪ್ರಾರಂಭವಾಯಿತು. 24 ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ 2014 ರಂದು ಮಂಗಳ ಗ್ರಹದ ಆಗಮನದೊಂದಿಗೆ, ಭಾರತವು ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಇಂತಹ ಕಾರ್ಯಾಚರಣೆಯಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ವಿಯಾದ ಮೊದಲ ದೇಶವಾಯಿತು. ಇದರೊಂದಿಗೆ, ಸೋವಿಯತ್ ರಷ್ಯಾ, ನಾಸಾ ಮತ್ತು ಯುರೋಪಿಯನ್ ಬಾಹ್ಯಾಕಾಶ ಏಜೆನ್ಸಿಯ ನಂತರ ಇಂತಹ ಮಿಷನ್ ಕಳುಹಿಸಿದ ವಿಶ್ವದ ನಾಲ್ಕನೇ ರಾಷ್ಟ್ರವಾಯಿತು. ಇದಲ್ಲದೆ, ಇದು ಮಂಗಳ ಗ್ರಹಕ್ಕೆ ಕಳುಹಿಸಿದ ಅಗ್ಗದ ಮಿಷನ್ ಕೂಡ ಆಗಿದೆ.